بهنام جلالی جعفری

بدون دسته بندی

...

به‌قلم: مریم شیخ‌زاده

 

همزیستی با طراحی و نقاشی

بهنام جلالی جعفری، نقاش و طراح معاصر، 1 مرداد 1330 در تهران متولد شد. اولین ارتباطش با هنر و طراحی در همان زمان کودکی و با کمک به مادرش، که خیاطی و گلدوزی می‌کرد، رقم خورد؛ با اینکه شش سال بیشتر نداشت، گل‌های گلدوزی روی پارچه را با استفاده از الگو طراحی می‌کرد و به‌تدریج تبدیل به یک طراح آماتور شد و با تشویق پدر راهی هنرستان شد.

تحصیل در هنرستان هنرهای زیبا و بهره‌مندی از اساتیدی مانند محمود فرشچیان، عباس معیری و…، جلالی را با نگارگری ایرانی آشنا کرد. پس از اتمام این دوره، او برای ادامه‌ی تحصیل به اروپا سفر کرد. در این دوره از زندگی‌اش در کشورهای انگلستان، فرانسه و آلمان به شناخت فرهنگ و هنر اروپا پرداخت. در انگلستان در رشته‌ی چاپ و طراحی پارچه و لباس تحصیل کرد و مفهوم رنگ و هارمونی در نقاشی و هنر اروپا را دریافت. در سال‌هایی هم که در فرانسه برای مقطع فوق‌لیسانس و دکتری مطالعه می‌کرد، با فرم و تعاریف و کاربردهای مختلفش آشنا شد و در مسیر امروزی و نقاشی‌های فرمی انتزاعی‌اش قرار گرفت. وی پس از دریافت مدرک دکتری هنرهای تجسمی در سال 1373 به ایران بازگشت.

 

حیات هنر ایرانی در اروپا

در سال‌های تحصیل در خارج از ایران، اساتید جلالی استفاده از نگارگری و هنر ایرانی در آثارش را به او پیشنهاد می‌دادند و او را به معاصر‌سازی فرم‌ها و رنگ‌های هنر ایرانی توصیه می‌کردند. در یک پروژه‌ی درسی که می‌بایست تذهیب و تشعیرهای شاهنامه‌ی فردوسی را در قالب کلاژ به کار می‌بست، به فرم‌های نامتعارف حاصل از برش‌ها علاقه‌مند شد و با انجام مطالعات در این زمینه و نگاه جدیدی که در این حوزه به دست آورده بود، خوانش جدیدی از نگارگری، کادرها و فضاهای معماری ایرانی به دست آورد که از ارجاعات اصلی کارهای او به شمار می‌رود. بهنام جلالی از همان سالی که به ایران بازگشت در مراکز دانشگاهی شروع به تدریس و انتقال تجربیاتی که به دست آورده بود، کرد. او با سفر به شهرهای مختلف، از جمله اصفهان، با فضای معماری ایرانی بیش‌ازپیش آشنا شد و گچ‌بری‌ها، مقرنس‌ها، درها و پنجره‌ها ریشه‌ی الهامات او در آثارش شدند.

علاقه‌مندی او به هنر ایرانی و تجربیاتی که در این سال‌ها کسب کرده، باعث شده تا کادر و رنگ‌های به‌کارگرفته‌شده و فضای ساخته‌شده در آثارش پیشینه‌های ایرانی داشته باشند. در آثار مینیمالیستی و پست‌مینیمالیستی‌اش توجه به ذات هندسی شکل‌ها در فرم‌های نقاشی را در آثار معماری و هنر ایرانی می‌توان دید.

 

اهمیت فرم و انتزاع

در آثار جلالی انتزاع و وجوه مختلف آن جایگاه ویژه‌ای دارند. او حتی در عناوینی که برای مجموعه‌آثار و نمایشگاه‌هایش برمی‌گزیند هم فلسفه‌ی آثارش را بیان می‌کند. او خود درباره‌ی نام‌گذاری آثارش می‌گوید: «اعداد و حروف، فرم‌هایی انتزاعی‌ هستند که به‌وسیله‌ی انسان اختراع شدند و چون کارهای من انتزاعی است، از اعداد و حروف در نام‌گذاری آن استفاده می‌کنم؛ مانند «اقلیم هشتم»، «پنج‌گاه» و…».

موسیقی از دیگر علاقه‌مندی‌های جلالی است که در آثارش جریان دارد. او در دوران حضورش در انگلستان، برای شناخت فرهنگ اروپا به آموختن ویولون مشغول شد و در دوره‌ی اقامتش در فرانسه خطاطی و سه‌تار را فرا گرفت تا در نقاشی‌هایش آن‌ها را نیز به خدمت ‌بگیرد. آشنایی او با موسیقی و ردیف موسیقی اصیل ایرانی بر کارهای او اثر گذاشت و باعث شد ریتم هم در نقاشی‌هایش جایگاه خاصی پیدا کند.

بهنام جلالی جعفری که سابقه‌ی ریاست انجمن هنرهای تجسمی استان تهران را دارد، در این سال‌ها ترجمه‌ها و کتاب‌ها و مقالات متعددی در حیطه‌ی نگارگری و زیبایی‌شناسی منتشر کرده است. در شرایط اپیدمی پیش‌آمده، بهنام جلالی به فعالیت‌هایش ادامه داده و این روزها مشغول آماده‌سازی مجموعه‌کارهایی مرتبط با موسیقی و متأثر از فضای قرنطینه است.

نظرات کاربران
اولین کسی باشید که دیدگاهی می نویسد “بهنام جلالی جعفری”

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *